Feyzi Halıcı'dan Rasim Köroğlu'na                                             

"Nasreddin hoca misali şiirleri nükte dolu,

Çıtayı gökyüzüne uzattı Rasim Köroğlu"

Şiir insanı eğiten bir eğitmendir, bir değirmen nice öğütürse, buğday tanelerini. İnsan en sevecen, en kutsal, en anlamlı güzelliği, teklikte, bir olmada, elde bir olmada bulur.

Bir aynada yankılanan güzellik biricedir, tektir. Bu tek, bin parçaya bölünürse aynada bin salkım-saçak görüntü meydana getirir. Bu nedenle aynalarımızın tek olarak kalmasına özen gösteriniz !

Şiirimiz de böyledir. Günümüzde şiir gelip sözcüğe dayandı diyebiliriz. En az'ı en öz söyleyebilme sanatıdır, şiir. Okuyucu sonuca yarım kilo çekirdek çiğneyerek kavuşmak istemiyor, artık.

"İnsanız, sanmayın kemiğiz, etiz,

Ne yalın başlangıç, ne nihayetiz.

Maddeyle manayla kurulu dünyada,

Sesli, sessiz iki harften ibaretiz"

Bu şiirin adı nedir diye sorarsanız, açıklayayım, Hü'dur. Yani Hüvelbaki, daima var olan, Hayy ve Kayyum olan. İnsanın her hali bir değildir, aynı değildir. Her an dünya yenileniyor. Zaman çekirdeğini kırabilen, zamanın fay hattını belirleyen bir babayiğit çıktı mı bugüne değin? İnsan her an kendinin tekrarıdır. Var-oluş süresizdir ve gerçek güzel, zamanı tapşırır, her sefer yenice, dirice ve şiirce olarak.

Şiir geleceğe bir çağrışımdır, bir müjde çiçeğidir, yaşanılan zamanın bir savunmasıdır. Önemli olan düşünceyi, bir musiki ahengi içinde nakış nakış anlayan, bilen, seven gönüllere sunabilmektir.

Şimdileyin, şiir vadisinde bu gerçekleri bilen, gören ve yaşayan bir şair, Rasim Köroğlu at koşturuyor. Zamanın gerçekleri yansıtan ekranını kendine konu yapmış. Kılı kırk yararcasına öyle tespitleri var ki insanı hayret ve hayranlık içinde bırakıyor. Kara mizahla dolu değil mısraları. O'nda Şair Eşref'in zeka dolu, büyük bir olayı bir iğne deliğine sığdırabilme gücü var. Yıkıcı değil görüşleri, yapıcı ve eğitici. Acıyı espri yüksüğü içinde bal eylemek sanatı ve becerisi ona alın yazısı olarak, dad-ı hak olarak verilmiş. Gökdürbünü örneği gözleriyle, insan sevgisine açık gönlüyle, yepyeni bir dili terennüm eden kalemiyle sanat vadisinde yol alacağına inanıyor, kendisini candan kutluyorum.

Muharrem Kubat'tan Rasim Köroğlu'na                               

Rasim Köroğlu'nu tanıtabilmek için çocukluğumun belgesel bir anısıyla konuya girmek istiyorum. Söyle ki; Emirdağ'ın Güveççi Köyü İlkokulu'na başladığımızda bizlerin üç-beş ayda zor öğrendiği okuma-yazmayı, Mustafa Karakoç adında bir arkadaşımız kırk günde öğrenmişti. Kader, bizleri öğretmen etti. Mustafa o zekasıyla köyde kaldı. Uzun süre yaşamını mağara bozması bir evde devam ettirdi. Çileli yaşamı ve onunla mücadelesi hala sürüp gidiyor.

Rasim Köroğlu'nun şiirlerini ne zaman okusam, hemen Mustafa aklıma gelir. Mustafa'nın o keskin zekasıyla Rasim'in şiir yeteneği gözümün önünden bir sinema şeridi gibi geçer. Mustafa'nın zekasının farkında olmadığı gibi, acaba, Rasim de bugüne kadar şiir yeteneğinin farkında olmadı mı derim. Çünkü sayın Köroğlu, öğretmen olarak 19 yıl köylerde çalışmış, Eskişehir'e geleli 6 yıl olmuş. Üç yıl önce aramıza katıldığı ilk günlerde; "Sayın hocam, sizin üslubunuz çok farklı, şiirleriniz de çok çok güzel..." denildiğinde bu sözleri çekimser bir tavırla karşılamış ve hiç de itibar eder görünmemişti. fakat birlikte olduğumuz bu üç yıl içinde katıldığımız toplantılarda okuduğu şiirleriyle tüm dikkatleri üzerine çekmiş ve o esnada orada bulunanlara gıpta ile şiir dinleme zevkini tattırmıştır. Ayrıca bu kısa süre zarfında, Türkiye genelinde açılan şiir yarışmalarında, birincilik dahil, çok sayıda ödül almıştır.

Bu denli duygularımı böylece belirttikten sonra, şairliğiyle de ilgili olarak bazı düşüncelerimi aktarmak istiyorum. Köroğlu'nun şiirleri, toplumsal içeriklidir. Çünkü konularını halkın arasından ve günlük yaşamdan gözlemleyerek almaktadır. tatlı bir hiciv türündedir. Okuyucuyu hem güldürür, hem de uzun uzun düşündürür. Hiciv yönüyle Hayyam'ı, düşündürücü yönü ile Neyzen Tevfik'i andırır. Üslup akıcı ve yalındır. Anlatımlarında doğallığı kendine görev sayar. Zaten istese de süslü-püslü cümleler kullanamaz.

Rasim Köroğlu'nun yazmış olduğu şiirlerde hicivle güldürü adeta bütünleşmiş gibidir. Bir başka deyişle iç içedir. Bugüne dek yazılan Türk şiirinde ender görülen olgulardan biridir bu. Hiciv yönüyle Hayyam'ın rübaileri kadar anlamlı ve ağır, güldürü yönüyle de Neyzen Tevfik'in şiirleri kadar düşündürücü ve tatlıdır.

Bu denli bir yetenekle, bugüne kadar nerde kaldın be Rasim diyor, Türk şiiri için, kendine özgü üslubunla senden çok şey beklediğimi şiir severlere duyurmak istiyor, Gözlerinden şiir adına defalarca öpüyorum.